عشایر سواری اهواز در منابع تاریخ

عشایر سواری فی مصادر التاریخ

سواری تسمیه ناشی از فعل (سری) است، انچنانکه گفته می
شود، بنی نصر الذین سروا الی هذه البقاع من الارض، این نامگذاری از باب نسبت به نام پدر یا پدربزرگ نمی باشد.

بر اساس اسناد و متون مصادر صدراسلام جد اعلی عشایرسواری، نصربن معاویه بن بکر بن هوازن، بم منصوربم خصفه بن قیس بن مضر، القیسیین
المضریین العدنانیین می باشند.مطابق مصادر تاریخ صدر اسلام، نصربن معاویه باهمراهی قبیله مالک بن عوف النصری در حنین به جنگ مسلمین آمد و چون همراه قبیله اش اسلام آورد، پیامبراکرم ایشان را در زمره فرماندهان فتوحات اسلامی قرار داد، پس ازپیروزی مسلمانان در جنگ قادسیه بخشی از قبیله آل نصر در عراق ماندگار شدند. مالک بن عوف النصری در عهد خلیفه دوم با سعدبن ابی وقاص فرمانده سپاه مسلمین همراه بود.

آل نصر همراه سپاه اسلام از جمله خانواده آل غلاب بنی نصر در عهد خلیفه دوم در بصره ماندگار شدند. حارث بن اوس الغلابی النصری، قاضی بصره از جمله آنان هستند، همچنین محمدبن زگریا بن دینار الغلابی النصری، صاحب کتاب البخلا و کتاب الجمل الکبیر، کتاب صفین الکبیر و کتاب الفهر و کتاب الجیل و کتاب الاجواد از خانواده الغلابی بنی نصر سواری است. محمدبن زکریا در سال 298 هجری درگذشت.

از دیگر رجال ال نصر بصره، خالد بن حارث بن دهمان ال نصری، خزانه دار بصره در زمان خلیفه دوم است. آل نصر از زمان فتح شام در منطقه
شارع البطیخ دمشق در محله مشهور به دار بنی نصر ماندگار شدند.

در مصر از عهد خلافت هشام بن عبدالملک، عشایر آل نصر درآنجا سکونت داشتند و جمعیت شان فزون یافت، اکنون عشایر آل نصر در استان های شرقیه و البرزان و مطیرهستند و در مصر به عشایر نواصره معروف می باشند و در سعودیه عشایر آل نصر(سواری) به قبیله بنی عوف معروف هستند.

امروزه آل نصر (سواری) در اردن و سوریه و فلسطین و مصر و عراق جزئی از جمعیت آنجا را تشکیل می دهند. در عراق بیشترین تمرکز جمعیتی آنان در
شهرهای بغداد و بصره و نجف و کربلا و سماوه و دیوانیه، میسان، قادسیه و ذی قار و دیاله و کرکوک و موصل و سوق الشیخ و طویرج و مدینه الجبایش و مشخاب قرار دارد.

از ابتدای قرن 18میلادی قدرت دولت عثمانی رو به ضعف و افول گذاشت و شورش های محلی آغاز شده بود از جمله اینکه در اواخر قرن 18 عشایر آل
نصر سواری در عراق بر علیه دولت عثمانی شورش کردند و الدرویش حاکم عثمانی را به قتل رساندند در اثر آن برای انتقام خون وی دولت عثمانی دست به کشتار وسیع داد و از آن جمله برای سر کشته هر فرد سواری یک جایزه گذاشتند، ادامه این سرکوبی به پراگندکی عشیره به مناطق امن و دوردست از جمله پناه بردن به نیزارهای هورالعظیم و حویزه و گذران زندگی به اتفاق خانواده بر روی بلم ها و انواع قایق منجر گردید.  

اعواجه بن شبیب بن فرج از عشیره سواری مشخاب نجف، توسط حاکم
عثمانی به ترکیه تبعید شد و بعدها با حصول آرامش از طرف حاکم عثمانی به ریاست بخشی از عشایر سواری بستان منصوب گردید.

  
نویسنده : lafteh ahwazi ; ساعت ٤:٢٥ ‎ق.ظ روز ۳٠ آبان ۱۳٩٦
تگ ها :